ကုိင္တုိင္ေရးပုံတူ

                  သူ႔ကုိ ၁၃၃၇ ခုႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၃ ရက္ (22.10.75) ဗုဒၶဟူးေန႔ မနက္ေစာေစာမွာ

ေမြးတယ္ .. မေကြးတုိင္း ဆင္ေပါင္၀ဲျမိဳ႕နယ္ မက်ည္းစမ္းေက်းရြာဆုိတာ သူ႕ဇာတိေပါ႔ .. သူက ဦးစံဖုန္း + ေဒၚတင္ၾကည္တုိ႔ရဲ႕ အၾကီးဆုံး သားၾကီး ၾသရသပါ .. သူ လူမွန္းသိတတ္စ အခ်ိန္ သူ႕အိမ္မွာ အဘြားရယ္ အေဖရယ္ အရီး (အေဖ႔အမ )ရယ္နဲ႔ အေမရယ္ သူ႕မိသားစုက ဒါပါပဲ .. အေဖ႕မွာ ၀မ္းကြဲအမသုံးေယာက္ ရွိတာ နွစ္ေယာက္က အပ်ိဳၾကီးေတြ.. သူတုိ႔က ရြာမွာ အခ်မ္းသာဆုံးအိမ္ပဲ .. သူ ငယ္ငယ္က လည္ခဲ႔ရတဲ႔ တစ္အိမ္တည္းေသာ စားအိမ္ ေသာက္အိမ္ေပါ႔ .. သူ႔ငယ္ဘ၀မွာ အဘြားက အဓိက အက်ဆုံးပဲ .. ဦးဘုိစိန္ နဲ႔ ေဒၚသိန္းရင္ ဆုိတာ သူ႔ရဲ႕ အေဖဘက္က အဖုိး နဲ႔ အဘြားပါ.. ဦးဘုိစိန္ဟာ ေတာင္သူဆုိေပမယ္႔ လက္သမား ပညာလည္းတတ္တယ္ .. ခု သူ႕ကုိေမြးတဲ႔အိမ္ဟာ ဦးဘုိစိန္ကုိယ္တုိင္ေဆာက္ထားတဲ႔ အိမ္ပဲ.. အလံနီ အလံျဖဴ ေခတ္ပ်က္ထဲမွာ ဦးဘုိစိန္ဟာ ရြာမွာ ေခါင္းေဆာင္ ဆုိပဲ..   ငွက္ၾကီးေတာင္ဓားတ၀င္႔၀င္႔နဲ႔ ေတာ္ေတာ္လည္း သတၱိေကာင္းခဲ႔တယ္လုိ႔သိရတယ္..သူ႔အေဖလူပ်ိဳေပါက္ ျဖစ္စအရြယ္မွာပဲ သူ႔အဖုိး ဦးဘုိစိန္ဟာ ငွက္ဖ်ားလုိ႔ထင္ရတဲ႔ ေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္ခဲ႔တယ္… အေဖ နဲ႕ အမ (သူက အေမကုိအမလုိ႔ ေခၚတယ္) အိမ္ေထာင္က်ျပီးစမွာပဲ ဇာတ္လမ္းက စ ခဲ႔တယ္ .. ကြယ္ လြန္သူ အဖုိးဦးဘုိစိန္ က က်န္ရစ္သူ အဖြားေဒၚသိန္းရင္ကုိ ” မသိန္းရင္ေရ ညည္းတုိ႔ကုိ စိတ္မခ်လုိ႔ ငါျပန္လာ ခဲ႔မယ္”လုိ႔ အိမ္မက္ေပးသတဲ႔.. အဲဒီမွာ သူ႔အဖြားနဲ႔ သူ႔အေမ အဆင္ေျပေတာ႔တာပဲ.. သူ႔ကုိ ကုိယ္၀န္ရလာေတာ႕ အဖြားက သမီး သမီး နဲ႔ တယ္ဂရုစုိက္ဆုိပဲ .. နဂုိက ဒီလုိဘယ္ဟုတ္မလဲ.. သားနဲ႔ရလုိ႔သာ ေခၽြးမေတာ္ရတာ သိပ္ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရွိလွတာ မဟုတ္ဘူး.. အေမ႔ခမ်ာ အဖြားမ်က္ႏွာၾကည့္ေနရတာကလား .. အဖြားမွ မဟုတ္ပါဘူး အေဖ႔အမေတာ္ေတြကလည္း အေမ႔ကုိ ေရႊေယာင္းမလုိ႔မထင္ၾကဘူး သူတုိ႔ေမာင္အငယ္ဆုံးေလး ကုိေျပာမရ  လုိ႔သာ တဲ႔..  သူ႔အေမက ေဆြၾကီးမ်ိဳးၾကီးထဲကပါ .. ပုိက္ဆံေတာ႔ အေဖတုိ႔ေလာက္ မရွိရွာဘူးေပါ႕  အေမက စေနသမီးပီပီ ထက္ပါတယ္.. ဒါေပမယ္႔ ေယာကၡမအိမ္ေပၚတက္ေနရတဲ႔ ေခၽြးမဆုိေတာ႔ မ်က္ႏွာခပ္ ငယ္ငယ္ ေပါ႔.. ဒီလုိနဲ႔ သူ လူ႔ေလာကထဲေရာက္လာပါေတာ႔တယ္.. သူသိသေလာက္ဆုိရင္ သူဟာ မီးတြင္းထဲတုန္းက ရက္ပုိင္း ေလာက္ပဲ အေမ႔ရင္ခြင္ထဲေနခဲ႔ရဖူးတယ္ .. အျပင္ေရာက္တာနဲ႔ သူဟာ အဖြားနဲ႔ေန အဖြားနဲ႔အိပ္ အဖြားနဲ႔စား ျဖစ္သြားေတာ႔တာပဲ.. သူ႔ငုိသံၾကားမွ အေမဟာ ႏုိ႕လာလာတုိက္ရရွာတယ္.. ျပီးရင္ သူ႕ကုိ အဖြားနဲ႔ထားခဲ႔ေပ ေရာ႔ပဲ.. သူ႔တစ္သက္ရြာမွာ ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေနလာတာ ညတုိင္း အဖြားနဲ႔ အတူတူ အိပ္ခဲ႔ရတာခ်ည္းပဲ .. ဒါ႔ေၾကာင္႔သူကလည္း ထစ္ကနဲဆုိ အဖြားကိုပဲ တ တတ္တယ္.. ” အေမၾကီးေရ” ဆုိတာ သူ႕လက္သုံးစကားေပါ႔ အဖြားကလည္း သူ႔အတြက္ဆုိ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္နဲ႔ေရာ.. သူၾကီးနဲ႔ေရာ..  ေက်ာင္းဆရာနဲ႔ေရာ.. ဘယ္သူ နဲ႔မဆုိ ရန္ျဖစ္ရဲတယ္.. ျဖစ္လည္းျဖစ္ခဲ႔တာပဲ .. ဘာျဖစ္ျဖစ္ သူ႕ေျမးအမွန္ပဲ.. ေအာ္ဖုိ႔ ေငါက္ဖုိ႔ ရုိက္ဖုိ႔ ပုတ္ဖုိ႔ ေ၀လာေ၀းေပါ႔.. ညဖက္ အိပ္ရာ၀င္မွသာ အက်ိဳးအေၾကာင္း ကုိ  ေလေအးေလးနဲ႔ေျပာေျပာျပီး ဆုံးမတာ.. ရြာမွာေနခဲ႔ရတဲ႔ သူ႕ငယ္ဘ၀ ၁၀ ႏွစ္သက္တမ္းဟာ ေရႊမႈန္ၾကဲတဲ႔ ပန္းခင္းလမ္းပဲ.. ကေလးရွားတဲ႔ မိသားစုထဲမွာ လူျဖစ္လာရတဲ႔သူဆုိေတာ႔ ကုိယ္႔အိမ္ကလည္း ဖူးဖူးမႈတ္.. အေဒၚေတြ အိမ္ကလည္း ေရႊေပၚျမတင္ ထား နဲ႔ အေဒၚေတြေငြအားနဲ႔ တစ္ရြာလုံး ေအာ႔ေၾကာလန္ဆုိပါေတာ႔.. ၅ ႏွစ္သားေရာက္လုိ႕ သူ႕ကုိ စာသင္ေက်ာင္း ပုိ႔တဲ႔အခါ အေမၾကီးပါမွ သြားမယ္ဆုိလုိ႕ သူ႕အဖြားဟာ မူလတန္းေက်ာင္းကုိ လုိက္ခဲ႔ရရွာတယ္.. ေက်ာင္းေပၚ မွာက ဆူလြန္းေတာ႔ ေက်ာင္းေဘးနားက တမာပင္ေအာက္မွာ ထုိင္ျပီး ေစာင္႔ေနရတယ္.. သူကလည္း ပါးစပ္ ကသာ ကၾကီး ခေခြးေအာ္ေနတာ ျပတင္းေပါက္ကေန သူ႔အေမၾကီးကုိ ခဏခဏ ထ ထ ၾကည့္တယ္.. သူ ၾကည့္ျပီဆုိရင္ အေမၾကီးက တမာပင္ေအာက္ကေန ထထရပ္ရပ္ျပေနရတာနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းကုိမထုိင္ရရွာဘူး ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြကို သူေတာ္ေတာ္မွတ္မိတယ္.. မမွတ္မိတာ တစ္ခုကေတာ႔ အိမ္မွာ စစ္ဗုိလ္ေတြ ေဆာင္းတဲ႔ ဦးထုပ္အျဖဴၾကီးတစ္လုံး သူေတာ္ေတာ္ၾကီးတဲ႔အထိရွိေသးတယ္.. သူ ေလးႏွစ္သားေလာက္က ဆင္ေပါင္၀ဲ ဘုရားငါးဆူပြဲကုိ မိဘေတြနဲ႔သြားေတာ႔ အဲဒီဦးထုပ္ကုိ သူက အေတာ္ေလး ငုိၾကီးခ်က္မနဲ႔ ေခ်ာ႔မရ ေျခာက္မရေလာက္ေအာင္ပူဆာလြန္းလုိ႔ ၀ယ္ေပးခဲ႔ရသတဲ႔.. သူကေတာ႔ ေရးေတးေတးေလးပဲ မွတ္မိသလုိရွိ တယ္.. ျပန္ေျပာျပတဲ႔ အေမက တျဗစ္ေတာက္ေတာက္.. သုံးမရတဲ႔ဟာၾကီးကုိ ေစ်းၾကီးေပး၀ယ္ခဲ႔ရတာ ႏွေျမာ လြန္းလုိ႔တဲ႔.. သူလည္းခုမွ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္အံ႔ၾသမိတယ္.. ဟုတ္ပါ႔ ငါ ဒါၾကီးကုိ ဘယ္႔ႏွယ္႔မ်ားလုိခ်င္ခဲ႔ပါ လိမ္႔ေပါ႔.. အဲဒီတုန္းကသာ သူက လုိခ်င္တာ.. ေနာက္ပုိင္း ကုိင္ေတာင္မၾကည့္ဘူးဆုိကုိး.. သူ သုံးႏွစ္သား ေလာက္က ဓာတ္ပုံရယ္.. ခုွႏွစ္ႏွစ္သားရွင္ျပဳတဲ႔ဓာတ္ပုံရယ္ အိမ္မွာရွိတယ္.. သူမ်ားေျပာလုိ႔သာ သူ႔ပုံလုိ႔  ယုံရတာ..ခုမ်ားနဲ႔ေတာ႔ တျခားစီေပါ႔ ..သူကငယ္ငယ္တုန္းကတကယ္႔ကုိခ်စ္စရာေလးပဲ .. ျဖဴျဖဴ ေဖြးေဖြး ၀၀ တုတ္တုတ္ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးနဲ႕ ခ်စ္စရာ႔ကေလးေလးပဲ.. ခု ျပန္ၾကည့္ေတာ႔ ကုိယ္႔ပုံလုိ႕ေတာင္ ကုိယ္ မထင္မိဘူး.. ေနာက္ျပီး သူငယ္ငယ္က စကားတတ္ေၾကာင္းကုိလည္း ျပန္ျပန္ေျပာျပၾကတယ္.. ဘယ္တုန္းက ဘယ္သူ႔ကုိ ဘယ္လုိေျပာလုိက္တာစသည္ေပါ႔.. သူလည္း တခ်ိဳ႕တေလမွတ္မိပါေသးရဲ႕.. တစ္ခါသား ေဘးနား က ရြာက အဖြားမိတ္ေဆြဘၾကီးတစ္ေယာက္ အိမ္ေရာက္လာေတာ႔ အဖြားက ေမာင္ၾကြက္ရဲ႕ ေမာင္ၾကြက္ရဲ႕နဲ႔ ေခၚေခၚျပီးစကားေျပာတာကုိ သူကၾကားတဲ႔အခါ အဲဒီ ဘၾကီးနားသြားျပီး ခင္ညာ႔နံမယ္ ဘယ္လုိေခၚတုန္းဗ် နဲ႔ လုပ္ကေရာတဲ႔.. အဲဒီ ဘၾကီးကလည္း ရီရီျပံဳးျပံဳးနဲ႔ပဲ ဆုိပါစုိ႔ ငါ႔နာမည္ ဦးဘ ကြလုိ႔ ျပန္ေျဖေတာ႔ သူက ဟုတ္ပါဘူးဗ် ခညာ့နံမယ္ ဦးဘ ဟုတ္ပါဘူး ေျပာစမ္းပါ ဘယ္လုိေခၚတုန္း ဆက္လုပ္ေနလုိ႔ အနားက အရီးက သူ႔ကုိအတင္းခ်ီျပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းခဲ႔ရတဲ႔.. သူ႔ငယ္ဘ၀မွာ ဒါမ်ိဳးေတြ ခဏခဏပဲ.. သူနည္းနည္းၾကီးလာေတာ႔ လူၾကီးေတြက အိမ္ေပၚ ေရတင္ခုိင္း ထင္းတင္ခုိင္းရင္ သူက လုပ္ခ်င္မွလုပ္တယ္.. မလုပ္ရင္ ထမင္းမစားန႔ဲလုိ႔ လူၾကီးေတြကေျပာေတာ႔ ခင္းဗ်ားတုိ႔ ေမြးထားျပီးမွေတာ႔ ေကၽြးရမွာပဲံ မေကၽြးခ်င္ရင္ အစကတည္းက မေမြးနဲ႔ေပါ႔ လုိ႔ သူက ျပန္ေျပာသတဲ႔ .. ခုမ်ားေတာ႔သူက စကားမတတ္ရုံမက သိပ္ေတာင္ စကားေျပာတဲ႔သူ မဟုတ္ေတာ႔ ပါဘူးေလ ....    မနက္ ေက်ာင္းသြားရင္ အိမ္ကမုန္႔ကုိယူု..ျပီးရင္အေဒၚေတြအိမ္ကုိ၀င္..ေစ်းေရာင္းတဲ႔အိမ္ဆုိေတာ႕သူ႕အတြက္ ပြဲေတာ္ပဲ .. ၾကိဳက္တာႏႈိက္.. ဒီေလာက္နဲ႔မျပီးေသးဘဲ မီးဖုိထဲက အမၾကီးကုိ သူက၀င္မွာေသး တာ.. ဆြမ္းေတာ္တင္ရင္ သူၾကိဳက္တဲ႔မုန္႔ကုိမ်ားမ်ားေလးထည့္တင္ဖုိ႔  ၁၀ နာရီ ေက်ာင္းဆင္းရင္ သူကလာစြန္႕ျပီး ပြဲေတာ္တည္ေနက် ကုိး .. အေဖ႔အမ၀မ္းကြဲသုံးေယာက္ထဲမွာ အၾကီးဆုံးအမၾကီးက အိမ္ေထာင္က်ျပီး သားသမီး သုံးေယာက္ရွိ တယ္...  သမီး နွစ္ေယာက္ သား တစ္ေယာက္ .. သားအလတ္က ဘုန္းၾကီးျဖစ္ေနျပီ.. အၾကီးသမီးအမၾကီးက ဆုိ  သူ႔ကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္ .. ခဏခဏ ခုိးခုိးေကၽြးတယ္.. သူကလည္းစားရသေလာက္ ငတ္ၾကီးက်တယ ္.. ခုထက္ထိ သူရြာျပန္ရင္ အမၾကီးက ဒုိင္ခံ ခ်က္ေကၽြးေနတုန္းပဲ.. သူ ခုႏွစ္ႏွစ္သားမွာ သူ႔အဖြားဟာ အေတာ္ မမာမက်န္းျဖစ္ခဲ႔တယ္..   ဒီေတာ႔ သူတုိ႔ ညီအကုိ နွစ္ေယာက္ကုိ ရွင္ျပဳဖုိ႔ စီစဥ္ရတယ္..    ဆုိင္းနဲ႔၀ုိင္းနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကီးက်ယ္တဲ႔အလွဴကုိ အေဖ က သူ႔အေမအတြက္လွဴ ေပးခဲ႔တယ္.. ကတုံးေလးနဲ႔ ကုိရင္ေလးကုိျမင္ရေတာ႔ အဖြားဟာ တျဖည္းျဖည္း ျပန္သက္သာလာခဲ႔ျပန္တယ္.. အဲဒီတုန္းက သူ႔အတြက္ ေတာ႔ ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္ခဲ႔ေသးတယ္.. သူတုိ႔နယ္ထုံးစံအရ ခဏ၀တ္တဲ႔ကုိရင္ေတြ ကုိ ဘြဲ႕အမည္မွည့္ ေပးေလ႔မရွိဘူး .. ၀ါဆုိမွ အျမဲ၀တ္မွ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြက ဘြဲ႕ေပးေလ႔ရွိတယ္.. ဒါကုိ ခုႏွစ္ႏွစ္သား ခၽြတ္တား ကုိရင္ေပါက္စေလးသူက ဘြဲ႕ေပးဖုိ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးကုိ အေရးဆုိတယ္ဆုိပဲ.. သူ႔အကုိ ဘုန္းၾကီးက ၂ နွစ္ တစ္ခါေလာက္ေတာ႔ ရြာျပန္လာေလ႔ရွိတယ္.. သူကေတာ႔ နွစ္ခါေလာက္ပဲမွတ္မိ တယ္.. သူ ၈ ႏွစ္သား  ေလာက္မွာ တစ္ေန႔သား ကစားရာကအျပန္ ညစ္တီးညစ္ပတ္ ႏွပ္ေခ်းတြဲေလာင္းနဲ႔ အေဒၚေတြအိမ္ေပၚ တက္သြားေတာ႔ လူေတြကလည္းအမ်ားၾကီး ေခါင္းရင္းမွာလည္းဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကုိ သူ ေတြ႔တယ္.. ဘုန္းၾကီးေရွ႕ က  စားပြဲေပၚမွာလည္း ၾကက္ေၾကာ္ အမဲေၾကာ္ စတဲ႔ သူ႕အၾကိဳက္စားစရာေတြကလည္း အုပ္ၾကီး အုပ္ငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ႔ေပါ႔ .. သူ အဖြားနားသြားထုိင္ေတာ႔ သူဘယ္သူမွန္းသိသြားတဲ႔ဘုန္းၾကီးက သူ႔နားလာဖုိ႔ေခၚေတာ႔ ရုတ္တရက္ သူမသြားရဲေသးဘူး.. ေဘးလူေတြက အတင္းသြားခုိင္းေတာ႔မွ သူ ဘုန္းၾကီး နားသြားတယ္.. မင္းဘာစားခ်င္သလဲလုိ႔ဘုန္းၾကီးကေမးတာကုိ သူက အကုန္လက္ညိဳးထုိးျပသတဲ႔ .. ဒီေနရာမွာ ေဒြးက်င္အေၾကာင္းကုိ ေျပာဖုိ႔လုိလာျပီ.. ေဒြးက်င္ဆုိတာ အေဖ႔၀မ္းကြဲအမ အငယ္ဆုံးအပ်ိဳၾကီးပဲ နာမည္အရင္းက မျမက်င္ဆုိေပမယ္႔ သူ႔ကုိ တရြာလုံးက ေဒြးက်င္လုိ႔ပဲေခၚတယ္.. သူက ၇ တန္းေအာင္တယ္ သူတုိ႔ေခတ္က ၇ တန္းေအာင္ဆုိတာ ေက်ာင္းဆရာမ တန္းလုပ္လုိ႔ရတဲ႔ေခတ္ပဲ.. ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ထက္ထက္ ျမက္ျမက္ရွိမယ္႔ရုပ္ဆုိတာ ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ သိသာတယ္..အသံကလည္း မာမာေအးကုိ ေကာင္းေကာင္း ယွဥ္ႏုိင္ တာေပါ႔.. ကုိယ္႔အေဒၚမုိ႔လုိ႔ ေကာင္းေကာင္းယွဥ္ႏုိင္တယ္ေလာက္ပဲေျပာတာ ေဘးလူဆုိရင္ မာမာေအးထက္ သာတယ္လုိ႔ကုိ ေျပာခ်င္တယ္.. ဦးေနွာက္ကလည္း ဘာေကာင္းသလဲမေမးနဲ႔ .. တူမ အငယ္ဆုံးက ကုိယ္တုိင္ ေစ်းေရာင္းျပီး ညဖက္အေၾကြးစာရင္းေတြရွင္းတဲ႔အခါ စာအုပ္ၾကီးေရွ႕ခ်ျပီး အီး အဲ နဲ႔ ျဖစ္ေနရင္ ေဒြးက်င္က အိ္ပ္ရာထဲကေန ၀င္ရွင္းေပးရတယ္.. ဘယ္ေန႔တုန္းက ဘယ္သူ ဘာလာ၀ယ္တာ ဘယ္ေလာက္ဖုိး စသည္ျဖင္႔ အကုန္အေသးစိတ္မွတ္မိတယ္..ေဒြးက်င္နဲ႔ျငင္းရင္ သူ႔ကုိဘယ္သူမွ မႏုိင္ဘူး .. အရီးၾကီး (ေဒြးက်င္အမအၾကီးဆုံး) က ေစ်း၀ယ္ကျပန္လာျပီဆုိရင္ ဘာက ဘယ္ေလာက္ေပးခဲ႔ရတာပဲေအ ဆုိတာေလာက္ပဲေျပာတယ္ က်န္တာေဒြးက်င္အလုပ္ပဲ .. တစ္ဆယ္သားကုိဘယ္ေလာက္ေရာင္း တစ္ပိႆာ ကုိ ဘယ္ေလာက္ေတာင္းဆုိတာ ေဒြးက်င္းက သတ္မွတ္ေပးရတယ္.. ေဒြးက်င္က ေတာသူဆုိေပမယ္႔ အေကာင္းစားမွ ၀တ္တယ္.. ဖ်င္ဆုိရင္ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ဘူး.. အေကာင္း စားမွ စားတယ္.. အေကာင္းစား ႏုိင္ငံျခားေဆးမွ ေသာက္တယ္ အထုိးခံတယ္.. ရြာပတ္ပတ္လည္မွာ ယာခင္း ေတြ လက္ညိဳးထုိးမလြဲရွိတာ အိမ္ေပၚမွာထုိင္ေနရင္း ေထာင္႔ေစ႔ေအာင္ယာလုပ္တယ္.. ဘယ္ႏြားနဲ႔ဘယ္သူက ဘယ္ယာခင္းသြား ဘယ္သူေတြကုိေခၚ.. ဘယ္ေတာ႔ထြန္ ဘယ္ေတာ႔ၾကဲ ဘယ္ေတာ႔ရိတ္ ဘယ္ေတာ႔သိမ္း အားလုံး အိမ္ေပၚကေနလုပ္သြားတယ္.. ယာခင္းထဲကုိေတာ႔ ကုိယ္တုိင္ တစ္ခ်က္ဆင္းမၾကည့္ဘူး .. ဒါတင္ပဲလား ဆုိေတာ႔ မဟုတ္ေသးဘူး.. အိမ္ကုိ ေစ်း၀ယ္လာသမွ်ကေလးေတြကို ဘုန္းၾကီး၀တ္ဖုိ႔ တရားေဟာ တယ္.. သူကိုယ္တုိင္ကုိ ေဒြးက်င္ရဲ႕ တရားနာပရိတ္သတ္ပဲ.. အကုိ ဘုန္းၾကီးျပန္သြားေတာ႔ ေဒြးက်င္းက သူ႕ကုိ ေမးတယ္ ဘယ္႔နွယ္႔လဲကုိယ္ေတာ္ေလးအဲဒီဘုန္းၾကီးစားသလုိ ေန႔တုိင္း စားခ်င္ဘူးလား တဲ႔ ..ဟာ တုတ္ခ်င္္ တာေပါ႔ဆုိေတာ႔ ၀တ္ေလ ကုိရင္ စိတ္ခ် စားရေစ႔မယ္ တဲ႔ .. ဒီလုိနဲ႔ သူု ေလးတန္းေအာင္ေတာ႔ အကုိ ဘုန္းၾကီး ျပန္အလာမွာ ကုိရင္၀တ္ျပီး ရန္ကုန္လုိက္လာေတာ႔ပါပဲ.. သူကုိရင္ျဖစ္လာရျခင္းဟာ အဘြားရယ္ စားစရာရယ္ ေဒြးက်င္ရယ္ တရားခံပဲ.. ညအိပ္ခါနီးတုိင္းအဘြားက ခဏခဏေျပာတယ္..ငါ႔ေျမးကုိ အေမၾကီး က  ဆရာ၀န္ၾကီး စစ္ဗုိလ္ၾကီး ေက်ာင္းဆရာၾကီး အရာရွိၾကီး တစ္ခုမွ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး ဘုန္းၾကီးပဲျဖစ္ေစခ်င္ တယ ္ ဆုိျပီး သူ႔အရင္ ဘုန္းၾကီးျဖစ္ေနၾကတဲ႔ရြာသား ဘုန္းၾကီး ေလးပါးရဲ႕အေၾကာင္းေတြကုိ ညအိပ္ရာ၀င္ ပုံျပင္အျဖစ္ေျပာျပတယ္..      ဒီေနရာမွာ သူနဲ႔သူ႔အေမ႔ ဆက္ဆံေရးအေၾကာင္းကုိေျပာရအုံးမယ္.. သူဟာ အဘြားအခ်စ္ေတာ္ အေဒၚေတြ အခ်စ္ေတာ္ဆုိေတာ႔ အေမ႔လက္ေပၚမွာ ေနရခဲတယ္.. ဒီေတာ႔ အေမ႔ကုိ သူ သိပ္အာရုံမထားမိဘူး .. တစ္ေန႔ ေန႔လည္ ၂ နာရီ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ သူအိမ္ျပန္ေျပးလာေတာ႔ အိမ္ေပၚတက္ခါနီး  အေမနဲ႔ေတြ႕တယ္..  အေမက သူ႔ကုိ ေလွကားရင္းမွာ အတင္းဆြဲဖက္ျပီး နမ္းရင္းသား ေျပာတယ္.. အမေလး လူေလးရယ္ ေနစမ္းပါဦး အမကုိမ်ားစကားေလးဘာေလးေျပာစမ္းပါဦးတဲ႔.. သူကေတာ႔ ဘာမုန္႔ရွိလဲပဲေအာ္ေနေတာ႔တာေပါ႔ ေနာက္ ျပီး သူငယ္ငယ္က သူ႔ကုိနမ္းရင္မၾကိဳက္ဘူးတဲ႔.. ဒီေတာ႔သူကအတင္းရုန္းေနေတာ႔တာေပါ႔.. ေနာက္ျပီး အေမက ဆက္ေျပာေသးတယ္.. အဲဒီတုန္းက အေမေျပာလုိက္တဲ႔စကားနဲ႔ မ်က္နွာအမူအယာ ဟန္ပန္ေတြဟာ ခုထက္ထိ သူ႔ရင္ထဲ စြဲေနခဲ႔တယ္.. ေနာက္ပုိင္း အေမ႔ကုိပိုခ်စ္တဲ႔သားျဖစ္လာရတာလည္း ဒီေနရာ ဒီစကားကပဲ ျမစ္ဖ်ားခံခဲ႔ တယ္လုိ႔ သူယုံၾကည္တယ္.. အေမ သူ႕ကုိ ေျပာလုိက္တ႔ဲစကားက သား အမကုိ ျပဳံးျပစမ္း တဲ႔.. သူကေတာ႔ မုန္႔ စားခ်င္ေဇာနဲ႔ ျပဳံးျပရုံမဟုတ္ဘဲ ဟီး ဟီး လုိ႔ေတာင္ရီျပခဲ႔တယ္ထင္ပါရဲ႕ ဒါမွလည္း အေမက သူ႕ကုိလႊတ္မွာကုိး သူဟာဒီတစ္ခါတည္းနဲ႔အေမကုိခ်စ္တဲ႔သားလိမၼာျဖစ္သြားတာေတာ႔မဟုတ္ေသးဘူး .. ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ပုိင္း ဒီစကားသံေလးကုိ ၾကားေယာင္တုိင္း တျဖည္းျဖည္း အေမ႔ကုိနားလည္လာခဲ႔သလုိ မ်က္ႏွာအရိပ္အကဲကုိ လညး္ ဖတ္တတ္လာခဲ႔တယ္.. သူ႔အနာဂတ္အေရးေတြမွာ အေမ႔ကုိ ထည့္ထည့္ေတြးလာခဲ႔တယ္.. ငါဒါလုပ္ရင္ အေမ ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ စိတ္ဆင္းရဲ မဆင္းရဲ ဆုိတာေတြကို သူ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကတည္းက ေတြးဆတတ္ ေနခဲ႔တယ္. သူ႔အေၾကာင္းေျပာစမွတ္တြင္စရာေတြထဲက လူသိရွဥ့္ၾကားျဖစ္ခဲ႔တာေလး သုံးေလးခုေလာက္ ေတာ႔ ေျပာျပရအုံး မယ္.. ကုိးႏွစ္သားေလာက္က သူ႔ညာဘက္လက္မမွာ အနာျဖစ္ေတာ႔ အနာေစာ္နံတာကို သူက ပုပ္ေစာ္နံတယ္ ဆုိျပီး အရွက္ေတာ္ရကာ ၁၀ နာရီေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔ ေခါင္းရင္း ဘုရားစင္ေအာက္က ဓား ရွည္ၾကီးယူ.. အိမ္ေအာက္ျပန္ဆင္း.. ေအာက္ကခုတုံးရွာျပီး လက္မကုိတုံးေပၚ တင္ျပီး ျဖတ္ဖုိ႔ရြယ္ေနျပီတဲ႔.. ကေလးဆုိေတာ႔ ဘယ္ဘက္ကလည္းမသန္ ဓားကလည္းေလးနဲ႔ ခ်ိန္သားမကုိက္ျဖစ္ေနခ်ိန္ မီးဖုိထဲမွာထမင္း ခ်က္ေနတဲ႔အရီးက အတင္းေအာ္ျပီးေျပးဆင္းလာလုိ႔ သူ႔ခမ်ာ ခုလုိအဂၤါစုံစုံလင္လင္နဲ႔လူျဖစ္လာရတာ.. အဖြား ကအိမ္ေနာက္ေဖး ကြတ္ျပင္မွာ ေရခ်ိဳးေနတယ္.. အေဖ နဲ႔ အေမ ကလည္း ယာထဲမွာ .. အရီးကယ္ေပလုိ႔ပဲ.. တစ္ခါသား သူ႔ေဖက သူ႕ကုိရုိက္လုိ႔လား ဆူလုိ႕လားေတာ႔ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး.. သူက အထိမခံ ေရႊပန္းကန္ဆုိ ေတာ႔ လူလစ္ခ်ိန္ ဓားယူျပီး လွည္းဘီးေဒါက္ေတြကိုုခုတ္ ျပစ္တယ္.. အေဖဆုိတာစိတ္ဆုိးလြန္းလုိ႔.. သူကေတာ႔ လုပ္ျပီးတာနဲ႔ အေဒၚေတြအိမ္၀င္းထဲအေရာက္ ေျပးတာပဲ.. အေဒၚေတြအိမ္၀င္းက သူ႕ေအာင္ေျမပဲ .. အဲဒီတုန္း က ေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္ အေဒၚေတြအိမ္မွာ ႏွစ္ညေလာက္အိပ္လုိက္ရေသးတယ္.. အေမကလည္း သူ႔ ဆုိရင္ မဆူရဲဘူး.. သူကလည္း ခင္းဗ်ား ရက္ကန္းစင္ခုတ္ပစ္မွာေနာ္လုိ႔ ဓားၾကိမ္းၾကိမ္းထားတာကုိး.. သူ႔အေမ က ရက္ကန္းယက္၀ါသနာၾကီးတယ္.. ေနာက္တစ္ခုက ေတာ္ေတာ္ဆုိးတယ္.. တစ္ခါသား ေက်ာင္းဘုန္းၾကီးမရွိတုန္း သူတုိ႔ေက်ာင္းသားတစ္ေတြ ေဆာ႔ၾကတာ ဘီရုိမွန္ကြဲပါေလေရာ.. ဒါကုိ သူနဲ႔ေက်ာင္းသားၾကီးတစ္ေယာက္က တာ၀န္ရွိသူေတြဆုိျပီး အနစ္ နာခံၾကတယ္.. အနစ္နာခံပုံက ေရနံဆီေသာက္ျပီးေသဖုိ႔ပဲ.. ဘယ္႔ႏွယ္႔တုန္း ဆုိေတာ႔ သူကလည္း လုပ္လုိက္ ေလ ေပါ႔.. ေအာင္မယ္ အိမ္ကုိ ႏႈတ္ဆက္စာေတာင္ မ်က္ရည္ေလး ရႈံ႕မဲ႔ရႈံ႕မဲ႔နဲ႔ေရးခဲ႔ေသးတယ္.. ျပီးေတာ႔ ေရနံဆီ လဘက္ရည္ပန္းကန္တစ္လုံးေလာက္ကုိ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္၀က္စီေမာ႔ခ် လုိက္ၾက တယ္.. အဲဒီတုန္းက ေန႔ခင္းေနပူၾကီးထဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲကုိ အရင္ဆုံးေျပး၀င္လာသူဟာ သူ႔အေမပဲ.. ခု သူ ငယ္ငယ္ရြယ္ ရြယ္နဲ႔ မ်က္မွန္တပ္ရတာ ထိပ္ေျပာင္တာေတြဟာ ဒါ႔ေၾကာင္႔ပဲလုိ႔ သူ႕အေမက ညည္းတယ္.. ေနာက္တစ္ခုကေတာ႔ ( ဒီတစ္ခုျပီးရင္ေတာ္ဦးမွ .. ေတာ္ၾကာ သူပ်ံေတာ္မူလုိ႔ အေကာင္းေတြ ၾကီး ေျပာေျပာငုိတဲ႔ သူေတြရွိရင္ အရီခံေနရဦးမယ္) သူေလးတန္းေက်ာင္းသားတုန္းက သူ႕ဆရာမကရြာကိုေခၚေခၚျပီး ညအိပ္ညေန စာသင္ေလ႔ရွိတယ္.. ဆရာမရြာက သူတုိ႔ရြာရဲ႕အေနာက္ဘက္၃ မုိင္ေလာက္ေ၀းတယ္.. အိမ္က ထမင္းခ်ိဳင္႔နဲ႔ လြယ္အိတ္နဲ႔ေလးတန္းေက်ာင္းသားၾကီးသူက ဆရာမရြာကုိ ေက်ာ္ ဆင္ေပါင္၀ဲျမိဳ႕ေရာက္ေအာင္ဆက္သြားျပီး ပြဲသြားၾကည့္တယ္.. သူ႕ရြာနဲ႔ျမိဳ႕နဲ႔က ၇ မုိင္ေ၀းတယ္… သူ ရဟန္းခံကာနီးတုန္းကအရီးကေျပာတယ္..ငယ္ငယ္တုန္းကမ်ားၾကီးလာရင္ခက္ရခ်ည္ရဲ႕လုိ႔တထိတ္ထိတ္ နဲ႔ တဲ႔ .. ဒီေလာက္ကုိ လိမၼာလာလိမ္႔မယ္လုိ႔ထင္မ ထားဘူးတဲ႔.. ေျပာသာေျပာတာ အရီးကလည္း သူ႕ကုိ သိပ္ေတာ႔စိတ္ခ်လက္ခ်ရွိပုံမေပၚဘူး.. ဘာျပဳလုိ႔လည္း ဆုိေတာ႔ အဲဒီတုန္းက ေဘးလူေတြက ကုိရင္ တသက္လုံး၀တ္ေတာ႔မယ္ေပါ႔    ဆုိရင္  အရီးက ေပ်ာ္သေလာက္ေပါ႔ လုိ႔ ၀င္၀င္ေျဖတယ္..   သူ႕တူသူ အေၾကာင္းသိ  အစင္းသိဆုိေတာ႔ သိပ္စိတ္ခ်ဟန္မတူေသးဘူး .. ဒီလုိနဲ႔ 1986 ဇြန္လထဲမွာ သူ ရန္ကုန္ အိမ္ေတာ္ရာ ဒကၡိဏာရုံေက်ာင္းကုိ ေရာက္လာခဲ႔တယ္.. ပရိတ္ၾကီး ၁၁ သုတ္နဲ႔တစ္၀ါကုန္တယ္..   88 အေရးအခင္းၾကီးကုိ သူေကာင္းေကာင္းၾကဳံလုိက္တာေပါ႔.. 89 မွာ သူ အေျချပဳ မူလတန္းကုိ ျမိဳ႕နယ္မွာ ပထမ နဲ႔ ေအာင္တယ္.. အဲဒီႏွစ္ သူရြာျပန္ေတာ႔ အသက္ ၈၀ အရြယ္သူ႔အဖြားဟာ တျပံဳးျပံဳးေပါ႔.. မွတ္ေလာက္ သားေလာက္တစ္ခုကေတာ႔ သူတုိ႔ညီအကုိသုံးေယာက္သား ႏြားထားတဲ႔ တင္းကုပ္ ေပၚ စိန္ေျပးတမ္း တက္ေဆာ႔ၾကတာ တင္းကုပ္ေပၚက ျပဳတ္က်ျပီး သူ႕လက္ မက်ိဳးရုံတမယ္ပဲံ.. ေတာ္ေတာ္ခံ လိုက္ရတယ္.. သူက ဟုိဘက္ ဒီဘက္ထုိးထားတဲ႔ လွည္းဆန္ေပၚအနင္း ျပဳတ္က်တာဆုိေတာ႔ သူ႔အဖြားက တရားခံ လွည္းဆန္ကုိ ႏုတ္ႏုတ္ဆင္းျပီး နိမိတ္မေကာင္းလုိ႔ မီးေတာင္အဆုိက္မခံဘဲံ လြင္႔ပစ္ခုိင္းတယ္.. သူ ခုိင္းတာလုပ္ျပီးျပီလား ဆုိတဲ႔ သူ႔အေဖကုိေမးသံ ႏွစ္ခါ သုံးခါမက သူၾကားတယ္.. သူ႔အေဖက ကလည္း ျပီးပါျပီ အမရဲ႕လုိ႔ ျပန္ေျဖသံကုိ သူၾကားေပမယ္႔ သူမယုံဘူုး .. ဘယ္႔ႏွယ္႔ ေစ်းၾကီးေပး၀ယ္ထားရတဲ႔ ကၽြန္းသားလွည္း ဆန္ၾကီးကုိ သူ႔အေဖက ဒီလုိ ဘယ္ပစ္လိမ္႔မတုန္း.. 1990 .. 1 လပုိင္းမွာ အဘြားဆုံးတယ္.. သူမသိဘုူး .. 3 လပုိင္းမွာစာေမးပြဲေျဖရမယ္႔သူ႕ကုိ မေျပာၾက ဘူး..   စာေမးပြဲျပီးလုိ႔ရြာျပန္ေတာ႔   သူငုိလုိက္ရတာေလ.. အဘြားအုတ္ဂူက ရြာအထြက္က ယာခင္းထဲမွာ လွမ္းျမင္ ေနရေတာ႔ပုိဆုိးတယ္.. အဲဒီႏွစ္မွာ သူ ပထမငယ္ ေအာင္တယ္.. 1991 မွာ ပထမလတ္ တစ္ႏွစ္က်ျပီး 1992 က် မွ အလတ္ေအာင္တယ္..1993 မွာပထမၾကီးစာေတြ ၾကိဳက်က္ရင္းသူစာေမးပြဲမေျဖျဖစ္ဘူး.1994 မွာ ကမၻာေအး ၀ိေဇၹာတာရုံ စာသင္တုိက္ကေန သူ အၾကီးတန္းေအာင္တယ္..   94    ဒီဇင္ဘာမွာ  သူ   ရန္ကုန္   နပသ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားျဖစ္ေနျပီ.. 94 ဒီဇင္ဘာကေန 98 ၀ါဆုိဦး 7 လပုိင္းထိ သူေနခဲ႔တဲ႔ တကၠသုိလ္ … ခုေတာ႔ တစ္ခါ တုန္းက တကၠသိုလ္ေပါ႔..သူ႔တကၠသုိလ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး သူ႔မွာ ေျပာျပစရာေတြ ရင္ဖြင္႔စရာေတြ ရင္ႏွဲ႔အျပည့္ပဲ.. သုံးႏွစ္ခြဲေလာက္ သူေနခဲ႔တယ္.. ဒါေပမယ္႔ သူ ဘြဲ႕မရခဲ႔ဘူး.. ဘာ႔ေၾကာင္႔လဲလုိ႔ေမးရင္ ခုခ်ိန္မွာ သူေျဖမယ္႔အေျဖက   အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ေပါ႔လုိ႔ပဲ  လုိရင္း  တုိရွင္းေျဖမိမယ္.. တကၠသုိလ္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး သူ႔ဘ၀မွာ မွတ္ခ်က္ေတြအမ်ိဳးမိ်ဳးေပးခဲ႔..ေ၀ဖန္ေရးေတြ အထပ္ထပ္လုပ္ခဲ႔   ကဗ်ာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေရးခဲ႔ေပမယ္႔ ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ သူ႔ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္မဲ႔ ဗလာ အျဖဴထည္သက္သက္ပဲ ဒီေန႔ 5. 8.2010 ေန႔စြဲနဲ႔ဆုိသူတကၠသုိလ္က ထြက္ခဲ႔တာ 12 ႏွစ္နဲ႔ တစ္လ ေတာင္ရွိေနမင္႔ကုိး .. သူ တကၠသုိလ္က အထုတ္မခံခဲ႔ရပါဘူး သူက အရင္ထြက္လာတာပါ … သူ မေရးခ်င္ဘူး သူ႔ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကုိ .. ဘာ႔ေၾကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ ပုထုဇဥ္ဆုိတာ ကုိယ္ထင္ရာကုိယ္လုပ္ျပီး ကုိယ္လုပ္တာ ကုိယ္မွန္တယ္ ထင္တတ္တဲ႔အမ်ိဳး..  သူ႔အေနနဲ႔ သူ႕ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္ေတြကုိ ေျပာမေနခ်င္ ေတာ႔ဘူး .. ထူူးလည္းမထူး ေတာ႔ပါဘူုးေလ.. ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈလုိ႕ သူ ႏွလုံးသြင္းထားတာ ၾကာလွေပါ႔… ဒါေပမယ္႔ သိန္းေဖျဖင္႔  ဇ၀န မင္းလူ တုိ႔ေရးတဲ႔တကၠသုိလ္အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ရရင္ သူ႔ရင္ထဲမွာေတာ႔ က်ဥ္တင္တင္ေပါ႔..   ဦးႏု ရဲ႕ တာေတစေနသားထဲမွာဆုိရင္ ေမာင္ႏု နဲ႔ တကၠသုိလ္ဟာ တဂ်ိန္းဂ်ိန္းေပါ႔..ဦးႏုက ဒီလုိေရးတယ္ ဥပေဒကုိေလးစားတဲ႔ အဂၤလိပ္ေတြမုိ႔ သူဒီလုိ ေစာဒကတက္ရဲ ေနာင္ဂ်ိန္ပေလးရဲတာတဲ႔   ဥပေဒကုိ မေလးစားတဲ႔ သူေတြကုိ ဒီလုိသြားလုပ္လုိ႔ကေတာ႔ သူ႕ကုိ အစိမ္းလုိက္၀ါးစားၾကမွာေပါ႔ တဲ႔ .. ေမာင္ႏု လုပ္ပုံ နမူနာ တစ္ခု ေလာက္ၾကည့္ရေအာင္.. မတ္လစာေမးပြဲနီးခ်ိန္မွာ စစ္ကုိင္းေဆာင္၀ါဒင္က အေဆာင္ေရွ႕ နားက သူ႕အိမ္မွာ ပါတီပြဲေပးေပးေနတာ တရုန္းရုန္း တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ဆုိေတာ႔   စစ္ကုိင္း ေက်ာင္းသားေတြ စာၾကည့္ ပ်က္လာၾကတယ္.. ဒီေတာ႔ ကုိေက်ာ္ျမင္႔ဆုိတဲ႔ ေက်ာင္းသားက ၀ါဒင္အိမ္သြားျပီး သိပ္မဆူဖုိ႔ ေတာင္းပန္တာကုိ ၀ါဒင္က ေဟာက္လႊတ္လုိက္တယ္တဲ႔ .. ပါတီပြဲေတြကုိလဲ အရင္လုိဆက္ လုပ္တာပဲတဲ႔.. ဒီေတာ႔ ကုိေက်ာ္ျမင္႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုဟာ ၀ါဒင္အိမ္နားသြားျပီး သံပုံးေတြတီးၾက ပါေလေရာ.. စာရင္းခ်ဳပ္လုိက္ေတာ႔ ကုိေက်ာ္ျမင္႔ ေက်ာင္းတစ္ႏွစ္အထုတ္ခံရတယ္.. ကုိေက်ာ္ျမင္႔ဟာ ဒီကိစၥကုိ ဥကၠ႒ ကုိႏုကုိမတုိင္ဘူး.. ကုိႏုသိရင္ သူေသာင္းက်န္းတာနဲ႕ တစ္ႏွစ္ကေန တစ္သက္လုံး ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္လုိ႔ တြက္ျပီး တုိးတုိးတိတ္တိတ္ထြက္သြားဖုိ႔ျပင္တယ္.. ဒါေပမယ္႔ ကုိႏုသိသြားေတာ႔ ေရွ႕ေနဆီသြားျပီး အမႈအပ္ တယ္.. ဒီေက်ာင္းသား ေက်ာင္းတစ္ႏွစ္ထုတ္ခံရတာ နစ္နာေၾကာင္း.. ဒါ႔ေၾကာင္႔ ေလ်ာ္ေၾကးေပးဖုိ႔ တရားစြဲ မယ္ဆုိတဲ႔အေၾကာင္း ေက်ာင္းအုပ္ဆီကုိ ႏုိ႔တစ္ပုိ႕ခုိင္းတယ္.. ေနာက္ေန႔ၾကေတာ႔ ေက်ာင္းအုပ္က ကုိေက်ာ္ ျမင္႔ကုိ ေခၚျပီး ငါ႔လည္း မစြဲပါနဲ႔ .. မင္႕လည္းမထုတ္ေတာ႔ပါဘူး.. ျဖစ္ေတာ႔သကုိး… အင္း သူတုိ႔ေခတ္က သူတုိ႔ တကၠသုိလ္.. ကုိယ္တုိ႔ေခတ္က် ကုိယ္တုိ႔တကၠသုိလ္ေပါ႔ေလ.. ဘယ္တူမွာတုံး… သူတုိ႔က လူတကၠ သုိလ္ ကုိယ္တုိ႔က ဘုန္းၾကီးတကၠသုိလ္ကုိး…      ၁၃၅၇ ခုႏွစ္ ကဆုန္လဆန္း (၁)ရက္ (29.4.95) စေနေန႔ မွာ ဒကၡိဏာရုံ ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱ ၀ါသ၀ိႏၵ ကုိ ဥပဇၩာယ္ျပဳျပီး ဦးေဇာ္ျမင္႔ေဖ + ေဒါက္တာ ေဒၚခင္လွရီ တုိ႔၏ ပစၥယာႏုဂၢဟနဲ႔သူ ရဟန္း ေဘာင္တက္ခဲ႔တယ္.. ဒီလုိနဲ႔    98 .. 7 လပုိင္းထဲမွာ သူ   ျပည္ ေဇာတိကာရုံ စာသင္တုိက္ကုိေရာက္ခဲ႔တယ္.. စား ၀တ္ ေနေရး ဆုိတဲ႔ ေ၀ါဟာရကုိ သူ စ နားလည္ခဲ႔တယ္.. ေနာက္ျပီး အေပါင္းအသင္းနဲ႔ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း .. ဒါေတြကုိ ျပည္ ေဇာတိကာရုံက သူ႕ကုိ အျပည့္အ၀ အေတြ႕အၾကဳံေတြ ေပးခဲ႔တယ္.. တုိတုိ ေျပာၾကစုိ႔.. 99 မွာ သူ စာေမး ပြဲမေအာင္ခဲ႔ဘူး .. 2000 မွာ သူ ႏွစ္က်မ္းစြဲျပီး 2001 မွာ သူက်မ္းျပီးကာ သာသနဓဇ ဓမၼာစရိယ ဆုိတဲ႔ ဘုန္း ၾကီးအခ်င္းခ်င္း ေလးစားရတဲ႔ ဘြဲ႔ေလးတစ္ဘြဲ႕ ရခဲ႔ပါရဲ႕.. ေနာက္ျပီး ၾကံဖန္တပ္မယ္ဆုိရင္ ေက်ာင္းတြင္းစာေမးပြဲ ေအာင္လုိ႔ရတဲ႔ ပရိယတၱိသာသနာႏုဂၢဟဓမၼာစရိယ ဆုိတဲ႕ဘြဲ႔ရယ္ ကုိရင္၀တ္ခါစက ရွင္၀ိစိတၱ ဆုိတဲ႔ဘြဲ႕နဲ႔ေပါင္းရင္ သုံးဘြဲ႕ရငတိေလးေပါ႔ေလ..ဓမၼာစရိယေအာင္ေတာ႔သူ႕အသက္ 26  ထဲမွာ.. အင္း ဘြဲ႕တစ္ဘြဲ႕ရဖုိ႔ ၁၄ ႏွစ္ ေတာင္ စာသင္ခဲ႔ရသကုိး တယ္ေတာ္တဲ႔ငါပါလားဟဲ႔ေနာ္… ဒီလုိနဲ႔ ရန္ကုန္ အိမ္ေတာ္ရာ ဒကၡိဏာရုံ ပရိယတၱိစာသင္ တုိက္မွာ သူ စာခ်ဘုန္းၾကီးေလး ျဖစ္လာပါေတာ႔တယ္..